همیشه زبان و قلم، مترجم عقل و خیال بوده ولی ترجمان عشق، چشم است. آنجا که اشکی از روی احساس و درد و سوز میریزد، عشق، حضور دارد و آنجا که زبان و قلم با گردش منظم خود جملههای منطقی میسازد عقل حاضر است و همان طور که استدلالات منطقی میتواند همبستگی گوینده را با اهداف رهبران مکتب آشکار سازد، قطره اشک نیز میتواند اعلان جنگ عاطفی بر ضد دشمنان مکتب محسوب شود.
بر همین اساس است که حتی پیامبر اکرم(ص) و امامان(ع) کسی را که آمادگی گریه کردن ندارد به تباکی (خود را به شکل گریه درآوردن) دعوت کردهاند تا یاد حسین(ع) در همه قرون و اعصار در خاطرهها زنده بماند.