سلام
احتمالا با من هم نظر باشید که رمضان و روزه داری بچه های دهه شصت هم طعم خوشی داشت که شاید دیگر در کمتر خانه ای از آن خبری باشد. مگر چه طعمی داشت خوب با هم مروری کنیم.
  برنامه کودک های تلویزیون شاید خیلی زیاد نبود و برنامه های شاخص کودکی و نوجوانی ما بیشتر شامل کارتون زهره و زهرا یا مجموعه بچه های مسجد و همچنین برنامه آقای راستگو بود. اما برنامه های دیگری بود که همگی همراه بزرگترها بیننده و شنونده آن بودیم و الآن برایمان خاطره شده مثل شنیدن ترتیل استاد پرهیزکار در بعد از ظهرهای ماه مبارک از رادیو سراسری آن روزها یا شنیدن مناجات چند خوردی چرب و شیرین از طعام ..... و بعد ربنای شجریان و تواشیح اسماءالحسنی و....
اما این سال ها چند ده برابر شدن شبکه های رادیوئی و تلویزیونی دیگر حال و هوای آن سال ها را ندارد. ماه عسل را می بینیم اما چون پربیننده با بحثهای داغ است گاهی انگار قرار است زمان پخش شبکه سه را هم بگیرد. اسماءالحسنی اکثر شبکه ها دیگر آن کار اصیل گذشته نیست ترتیل های زیادی می شنویم اما انگار چیزی جایگزین ترتیل استاد پرهیزکار نیست. 
از همه مهمتر انگار حال ما هم آن حال خوش قبل نیست. دیگر بعد از افطارهایمان حال جلسات مذهبی و مسجد و.... نداریم برای بلند شدن سحر سنگینیم و روزها را به کسالت وقت می گذرانیم. شاید بهترین دعا برایمان این باشد:
اللهم غیر سوء حالنا بحسن حالک
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد